Ergens in de Amsterdamse Jodenbuurt staat een huis met een naam boven de deur: EDELMAN. Het huis bestaat nog. De familie niet meer, niet hier, niet op deze manier.
Jacobs betovergrootvader Simeon keerde na de oorlog terug naar dat huis. Hij opende de deur. Zag een ander gezin wonen. Draaide zich om en liep weg, niet uit lafheid, maar omdat hij weigerde meer pijn toe te voegen aan een wereld die al verdronk. Zes jaar later schreef de bewoner hem een brief: hij had gewacht, niets veranderd, de sleutel bewaard. Maar Simeon was er nooit meer in teruggekeerd.
Jacob Dupree is vijfenzestig en kent dit verhaal niet. Hij kent alleen zijn eigen versie ervan: een leven opgebouwd van Amsterdam tot Hong Kong en Jakarta, een erfenis geïnvesteerd in een toekomst die verdampte.
Failliet. Terug in Nederland. Zijn hand trilt voor de spiegel. Zijn huis, figuurlijk en letterlijk, wordt bewoond door anderen.
Hij is Simeon. In een andere eeuw, dezelfde vraag.
Dat zwijgen is de kern van dit boek. Want als het huis werkelijk teruggegeven moet worden, niet als metafoor maar als recht, als consequentie van eerlijkheid, dan wankelt niet alleen een gezin.
Dan wankelt alles wat op die ontkenning is gebouwd. Eeuwen van theologie. Generaties van zelfbehoud. Dat is waarom niemand het zegt. Niet uit kwade wil. Uit overleven.
Een anonieme brief in het Hebreeuws trekt Jacob weg naar Jeruzalem, naar een interfaith dialoog die uitmondt in een aanslag, en naar de ontdekking dat zijn familie deze vraag generaties lang heeft meegedragen zonder haar ooit hardop te stellen.
De Terugkeer is literaire fictie, circa 104.000 woorden, geschreven terwijl de gebeurtenissen zich ontvouwden. Niet achteraf gereconstrueerd, maar in real time.
Wat als je verleden geen last is, maar een roeping?
📖 321 pagina’s | Softcover & Hardcover