Ik Ook
Twee woorden, niet meer
maar in die twee woorden:
een heel leven.
Ik ook.
Ik deel in jouw vreugde,
ik draag mee jouw pijn,
meer dan drieduizend jaar
overleven en herinneren.
Spreek je het uit
zonder schaamte, zonder buigen,
dan keert het soms om.
Jij ook , zeggen ze dan.
Apart gezet, bewust of niet,
bekende beweging,
oud als de woestijn.
Maar ik heb gereisd.
Ver en ver.
Vreemde talen, vreemde grond.
Bij de gate, ergens onderweg
naar Hong Kong,
uit mijn ooghoek een vrouw.
Onze ogen ontmoetten elkaar.
Ik zag: ik ook.
Ze liep het vliegtuig in.
En ze kwam naast mij zitten.
Een vreemde passagier
reclameerde zijn stoel.
Vriendelijk, zonder aarzelen
vroeg ze of hij op de hare wilde zitten,
ik wil graag naast mijn man zitten.
Zonder woorden.
Zonder uitleg.
Ze woonde in Tel Aviv.
Dat neemt niemand ons af.
Dat hebben ze nooit afgepakt,
het herkennen van elkaar,
hoog boven de wolken,
op weg naar het andere einde van de wereld.
Ik ook.
